"A esencia da obra de Alba Fernández mantense inalterada desde que comezou a súa carreira no mundo da arte e da ilustración. Aínda que nos presenta diferentes temáticas, ou nos sorprende con novas texturas, o seu gusto pola ornamentación esencial, os tons diluídos e o predominio de trazos sinxelos que amosan conceptos completos permanecen intactos.

Komorebi é unha palabra que só existe en xaponés. Significa "a luz do sol que se filtra a través das follas dunha árbore". Este concepto tan concreto é capaz de xerar sentimentos moi diferentes en cada persoa. É unha viaxe por experiencias e sensacións persoais e individuais.

Nestas obras, o artista fainos un percorrido por esas vivencias comúns que xeran emocións totalmente persoais.

Hoxe atopámonos ante un verdadeiro festival hedonista. A alegría, o coidado, o amor, o pracer, a beleza e o xogo son os protagonistas dunha exposición que nos empuxa a vivir as emocións dun xeito vivo e lúcido.

A través das súas liñas sutís e precisas, anímanos a lembrar o frenesí do xogo infantil e a súa importancia para a nosa felicidade. Rescata ese concepto que Charles e Ray Eames defenderon: "O xogo é algo serio". Anímanos a explorar a nosa capacidade para seguir xogando. Entender que o tempo dedicado a descubrir sensacións de antano é fundamental para as nosas vidas.

Alba empúxanos a explorar camiños internos, a observar detalles do noso contorno cotián para cambiar de perspectiva, a non ter medo á intensidade do amor e do coidado... Todo baixo a súa paleta de cores diluídas, que busca o salto perfecto para salpicarnos.

Con pequenos cortes de papel, teas e mesmo anacos de pasta de barro entrelaza a técnica do collage co debuxo e a pintura. Estes elementos unidos á base convértense en movemento, no concepto esencial da peza. Trátase dun exercicio visual que fai que o fondo e os cortes se complementen e nos mergullen en paisaxes imaxinadas pero reais. O noso, privado.

Nesta sala podemos distinguir varios grupos temáticos. Están as paisaxes e os camiños, o xogo, os soños... e cinco obras dedicadas ao amor e ao coidado. Mentres que nos primeiros invita á introspección, nestas pezas reflexiona sobre as relacións interpersoais e tamén sobre o amor empregado para coidar e rodearse de seres non humanos. Os animais, as plantas, os pequenos obxectos que nos fan sentir ben. Un guiño á tranquilidade de amar e saberse querido. Unha oda á maxia do benestar.

Lonxe de mostrarnos un positivismo artificial e plastificado, Alba distánciase das tendencias actuais de optimismo forzado ou da cultura do "querer é poder". A súa mensaxe visual é radicalmente oposta. Fala da facultade natural de gozar, amar e coidar, de emocionarse pola vida cotiá, polo que xa existe. A beleza e a emoción están en todas partes e en todos. Historias plásticas onde observamos a elevación dos conceptos visuais a sensoriais. Pequenas lembranzas de que hai detalles ao noso redor que, lonxe de ser superfluos, poden ser fonte de goce, de ledicia, de sentimento envolvente.

Komorebi é unha palabra que só existe en xaponés... pero existe para todos. "Para que o seu xogo de sombras faga debuxos na nosa pel mentres pechamos os ollos e gozamos do son da brisa".